இலங்கையில் அதிகரிக்கும் தற்கொலை: தனிநபர் பிரச்சினையா? சமூக தோல்வியா?

இலங்கையில் தற்கொலை என்பது இன்று ஒரு தனிநபர் பிரச்சினையாக அல்ல; அது ஒரு தேசிய சமூக நெருக்கடியாக மாறியிருக்கிறது. நாள்தோறும் ஊடகங்களில் “யுவதி குதித்து உயிரிழப்பு”, “விவசாயி விஷம் குடித்து தற்கொலை”, “மாணவன் உயிர்மாய்ப்பு” என்ற செய்தித் தலைப்புகள் சாதாரணமாகிவிட்டன. இந்த மனித உயிர்களின் இழப்பு நம்மை உலுக்க வேண்டியதாக இருந்தாலும், நாம் அதற்கு பழகி விட்டோமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது.

இலங்கையின் தொடர்ச்சியான பொருளாதார வீழ்ச்சி, மக்களின் அடிப்படை வாழ்வாதாரத்தை கடுமையாக பாதித்துள்ளது. வேலை இழப்பு, வருமானக் குறைவு, கடன் சுமை, விலை உயர்வு போன்றவை குடும்பங்களை மன அழுத்தத்தின் உச்சத்திற்கு தள்ளியுள்ளன.

ஒரு காலத்தில் “நாளை நல்லதாக இருக்கும்” என்ற நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்த மக்கள், இன்று “நாளை எப்படி உயிர் வாழ்வது?” என்ற கேள்விக்குள் சிக்கியுள்ளனர். இந்த நம்பிக்கையின்மையே தற்கொலை எண்ணங்களுக்கான முதன்மை காரணமாக மாறியுள்ளது.

இலங்கையில் மனநலப் பிரச்சினைகள் இன்னும் சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது. மனச்சோர்வு (Depression), பதட்டக் கோளாறு (Anxiety), மன அழுத்தம் போன்றவை “பலவீனம்” எனக் கருதப்படுகின்றன.

ஒரு மனிதன் உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டால் மருத்துவமனை செல்லும் சமூகம், மனநலக் குறைவு ஏற்பட்டால் “தன்னையே கட்டுப்படுத்த வேண்டும்” என அறிவுரை கூறுவதோடு நிறுத்துகிறது. இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர் தனிமையில் மூழ்கி, இறுதியில் உயிர் மாய்ப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க நேரிடுகிறது.

குடும்ப எதிர்பார்ப்புகள், திருமணப் பிரச்சினைகள், குடும்ப வன்முறை, விவாகரத்து, காதல் தோல்வி போன்றவை இளைஞர்களை ஆழ்ந்த மனச்சோர்வுக்கு தள்ளுகின்றன.

“சமூகத்திற்கு என்ன பதில் சொல்வது?” என்ற பயம், பலரை உயிரோடு வாழ விடாமல், உயிரை விட்டுவிடும் முடிவுக்கு தள்ளுகிறது. குறிப்பாக பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் இந்த அழுத்தங்களுக்கு அதிகமாக உள்ளாகின்றனர்.

இலங்கையின் கல்வி முறை இன்னும் பரீட்சை மையமாகவே உள்ளது. ஒரே ஒரு பரீட்சை முடிவு, ஒரு மாணவனின் முழு எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கும் நிலை, அவர்களை கடும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. தோல்வி என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி என்பதைக் கற்பிக்காமல், அதை அவமானமாக காட்டும் சமூக மனப்பான்மையே மாணவர்களை உயிர்மாய்ப்பிற்கு தள்ளுகிறது.

மது மற்றும் போதைப்பொருள் பயன்பாடு, தற்கொலை எண்ணங்களைத் தூண்டும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகும். போதையின் போது கட்டுப்பாட்டை இழக்கும் மனிதன், ஒரு தற்காலிக பிரச்சினைக்குத் நிரந்தர முடிவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். இது தனிநபர் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சீர்கேட்டின் வெளிப்பாடாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

தற்கொலை செய்திகளை sensational ஆக வெளியிடும் சில ஊடகங்கள், அறியாமலே “copycat suicide” எனப்படும் நகலெடுக்கும் தற்கொலைகளை தூண்டுகின்றன.

முறையற்ற தலைப்புகள், புகைப்படங்கள், விவரங்கள் — இவை அனைத்தும் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை. ஊடகங்கள் எச்சரிக்கையுடனும் சமூக பொறுப்புடனும் செயல்பட வேண்டிய தருணம் இது.

எவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையாக இருந்தாலும், தற்கொலை அதற்கான தீர்வு அல்ல. ஒரு மனிதனின் உயிர் இழப்புடன், ஒரு குடும்பத்தின் கனவுகள், ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலம் அழிகிறது. ஒரு உயிரைக் காப்பது, ஆயிரம் உயிர்களை காப்பதற்குச் சமம்.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் இவ்வருடம் ஜனவரி 01ஆம் திகதி முதல் இன்று வரை 16 பேர் உயிர்மாய்த்துள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

தற்கொலைகளை தடுக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

● மனநல சேவைகள் கிராம மட்டம் வரை விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.

● பள்ளி, கல்லூரிகளில் மனநல ஆலோசனை கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.

● தற்கொலை தடுப்பு ஹாட்லைன்கள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

● குடும்பங்களுக்குள் உரையாடல் கலாசாரம் வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

● ஊடகங்கள் பொறுப்புடன் செய்திகளை வெளியிட வேண்டும்.

இலங்கையில் அதிகரிக்கும் தற்கொலைகள், ஒரு தனிநபரின் தோல்வியல்ல; அது சமூகத்தின் தோல்வி. “ஒரு மனிதன் உயிரை இழப்பதற்கு முன், நாம் அவனுக்கு என்ன செய்தோம்?” என்ற கேள்வியை ஒவ்வொருவரும் தங்களிடம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய நேரம் இதுவேயாகும்.

“உயிர் மதிப்பற்றதல்ல. வலி நிரந்தரம் அல்ல. நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கையின் உண்மை மூச்சு”

✍️ எம்.ரி.எம் –