சமூகத்தில் வேரூன்றும் யாசகம் கேட்கும் நிலை.!!!
இன்றைய சமூகத்தில் நாளுக்கு நாள் வேரூன்றி வரும் ஒரு துயரமான நிலைதான் கையேந்தும் நிலை. இது வெறும் வறுமையின் வெளிப்பாடாக மட்டுமல்ல; சமூக கட்டமைப்பில் உருவான சமத்துவமின்மை, வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி பற்றாக்குறை, குடும்ப சிதைவு மற்றும் அரசியல்–பொருளாதார கொள்கைகளின் தோல்வி ஆகியவற்றின் கூட்டு விளைவாகும்.
கையேந்துதல் என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட பலவீனமாக சுருக்கப்படுவது சமூக அநீதியை மறைக்கும் ஒரு வசதியான அணுகுமுறையாகும். உண்மையில், இது ஒரு முறையற்ற சமூக அமைப்பின் வெளிப்படையான அறிகுறி. ஒருபுறம் ஆடம்பர வாழ்க்கை; மறுபுறம் அடிப்படை உணவிற்கே கையேந்தும் நிலை – இந்த எதிர்மறை நிலை சமூகத்தின் நெஞ்சில் ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.
நகரமயமாக்கல், கிராமப்புற வறுமை, வேலை தேடி நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்வு ஆகியவை கையேந்துதலை நகரமயமான பிரச்சினையாக மாற்றியுள்ளன. போக்குவரத்து முனையங்கள், கோயில்–பள்ளிவாசல் வளாகங்கள், மருத்துவமனைகள், சந்தைகள் போன்ற இடங்கள் இன்று கையேந்தும் மக்களின் நிரந்தர தளங்களாக மாறிவிட்டன.
குறிப்பாக முதியவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், ஆதரவற்ற பெண்கள், தெருவில் வாழும் குழந்தைகள் ஆகியோர் இந்த நிலைக்கு அதிகம் தள்ளப்படுகிறார்கள். குடும்ப ஆதரவு முறிவடைந்தபோது, அரசு பாதுகாப்பு வலையமைப்புகள் பலவீனமாக இருக்கும் சூழலில், கையேந்துதல் வாழ்வாதார வழிமுறையாக மாறுகிறது.
கையேந்துதலைச் சுற்றியுள்ள மற்றொரு கவலைக்குரிய அம்சம் – ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கையேந்துதல். சில குழுக்கள், மனிதர்களின் துயரத்தை வணிகமாக மாற்றி, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை பயன்படுத்தி, இரக்கத்தை மூலதனமாக்கும் நிலை சமூக ஒழுக்கத்தை சிதைக்கிறது.
இவ்வகை அமைப்புசார்ந்த கையேந்துதல், மனித கௌரவத்தை மிதிக்கும் ஒரு மறைமுக அடிமைத்தனமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டிய வயதில் தெருக்களில் கையேந்தும் காட்சிகள், நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்து கடும் கவலையை ஏற்படுத்துகின்றன.
இதற்கு சமூகத்தின் மனப்பாங்கும் ஒரு காரணியாக அமைகிறது. சிலர் கருணை என்ற பெயரில் தொடர்ச்சியாக பணம் வழங்கினாலும், அது தற்காலிக நிவாரணமாக மட்டுமே அமைகிறது. நீடித்த தீர்வுகள் இல்லாதபோது, கையேந்துதல் ஒரு நிரந்தர வாழ்க்கை முறையாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.
அரசின் பொறுப்பு இங்கு மிக முக்கியமானது. சமூக பாதுகாப்பு திட்டங்கள், முதியோர் உதவித்தொகை, மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான ஆதரவு, தொழில் பயிற்சி, மறுவாழ்வு திட்டங்கள் ஆகியவை கையேந்துதலை வேரறுக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.
கல்வி இங்கு மையப் பங்காற்றுகிறது. பள்ளி விலகல் அதிகரிக்கும் இடங்களில் கையேந்துதல் அதிகரிப்பது ஒரு சமூக எச்சரிக்கை மணி. இலவச மற்றும் கட்டாய கல்வி நடைமுறையில் உறுதி செய்யப்படாவிட்டால், இந்தச் சுழற்சி தொடரும்.
சிவில் அமைப்புகள், தொண்டு நிறுவனங்கள், மத நிறுவனங்கள் ஆகியவை தற்காலிக உதவிகளைத் தாண்டி, திறன் வளர்ச்சி, வேலை வாய்ப்பு இணைப்பு, மறுவாழ்வு போன்ற நீடித்த முயற்சிகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
மக்களின் மனநிலையில் மாற்றம் தேவை. இரக்கம் என்பது பணம் கொடுப்பதில் மட்டும் அல்ல; ஒருவரை சுயநிலையுடன் வாழ வைக்கும் சூழலை உருவாக்குவதில் உள்ளது. கையேந்தும் நிலையை சமூகத் தோல்வியின் குறியீடாக பார்க்கும் பார்வை உருவாக வேண்டும்.
இறுதியாக, கையேந்தும் நிலை ஒழிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சமூக அவலம். இது தனிநபர் பிரச்சினையல்ல; ஒரு சமூக–அரசியல் பிரச்சினை. மனித கௌரவம் பாதுகாக்கப்படும், சமத்துவம் நிலவும், வாய்ப்புகள் சமமாக வழங்கப்படும் ஒரு சமூகத்தை கட்டியெழுப்பும் வரை, கையேந்தும் நிலை நம்மை தொடர்ந்து கேள்வி கேட்கும்.
✍ எம்.ரி.எம் —
