பேரிடர் நிவாரணமும்; நம்மட சனங்களும்.!!!
பேரிடர் ஏற்பட்டவுடன் “நிவாரணம்” என்ற சொல்லே சமூகத்தின் மையமாக மாறுகிறது. ஆனால், நிவாரணம் அனைவருக்கும் அவசியமா? அல்லது உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும்தானா? என்ற கேள்விகள் எழுவது இயல்பானது. வளங்கள் குறைந்த சூழலில், நிவாரணம் யாருக்கு, எவ்வளவு, எந்த அடிப்படையில் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே ஒரு முக்கிய சமூக விவாதமாகிறது.
நிவாரணம் என்பது கருணை அடிப்படையிலான உதவி அல்ல; அது பேரிடரால் ஏற்பட்ட இழப்புகளை தற்காலிகமாக சமாளிக்க உதவும் சமூகப் பாதுகாப்பு. எனவே, “எல்லோருக்கும் நிவாரணம்” என்ற பொதுவான அணுகுமுறையானது, உண்மையில் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை புறக்கணிக்கும் அபாயத்தை உருவாக்குகிறது. தேவையின் அளவைப் பொருத்தே நிவாரணம் வழங்கப்பட வேண்டும்.
முதலில் தகுதியானவர்கள் யார் என்ற கேள்விக்கு பதில் தேவை. வீடு முற்றிலும் அல்லது பகுதியளவில் சேதமடைந்தவர்கள், வாழ்வாதாரம் இழந்தவர்கள், குடும்பத்தின் பிரதான வருமானம் முடங்கியவர்கள் ஆகியோர் முதன்மை தகுதியாளர்கள். இவர்களுக்கான நிவாரணம் தாமதமின்றி வழங்கப்படுவது மனிதநேயக் கடமையாகும்.
மேலும், முதியோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், விதவைகள், தனித் தாய்மார்கள், சிறுவர் தலைமையிலான குடும்பங்கள் போன்ற அயிகமான பாதிப்புக்குள்ளானவர்களே கூடுதல் கவனத்துக்குரியவர்கள். இவர்களுக்கு சம அளவு நிவாரணம் அல்ல; சமநிலையான (equitable) நிவாரணமே தேவை. அதாவது, அவர்களின் பலவீனத்தை கருத்தில் கொண்டு அதிக ஆதரவு வழங்கப்பட வேண்டும்.
நிவாரணம் பெறுவதற்கான தகுதி நிர்ணயமானது தெளிவான அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். இழப்பின் அளவு, வருமான நிலை, குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை, மாற்று ஆதாரங்கள் உள்ளனவா என்பன போன்றவை கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும். இத்தகைய வெளிப்படையான நடைமுறைகள் இல்லாவிட்டால், நிவாரணம் ஒரு அரசியல் அல்லது சமூக அழுத்தத்தின் விளைவாக மாறிவிடும்.
அதே நேரத்தில், பாதிக்கப்படாதவர்களும் நிவாரணப் பட்டியலில் இடம்பெறுவது சமூகத்தில் ஆபத்தை உருவாக்குகிறது. உண்மையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களுக்குரிய உதவியை இழக்கும் நிலை உருவாகிறது. இது “எல்லோருக்கும் கொஞ்சம்” என்ற தவறான சமத்துவத்தின் விளைவாகும். நிவாரணத்தில் சமத்துவம் அல்ல; நியாயமே முக்கியமானதாகும்.
நிவாரணத்தை யார் வழங்குகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அரசு, உள்ளாட்சி அமைப்புகள், சமூக அமைப்புகள் ஆகியவை ஒருங்கிணைந்து செயல்படாவிட்டால், இரட்டை நிவாரணம் சிலருக்கும், எதுவும் கிடைக்காத நிலை சிலருக்கும் ஏற்படுகிறது. ஒருங்கிணைந்த தரவுத்தளமும் சமூக மட்ட கண்காணிப்பும் இதைத் தவிர்க்க உதவும்.
நிவாரணம் பெறும் பட்டியலைத் தயாரிக்கும் போது, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரலும் கேட்கப்பட வேண்டும். கிராம மட்டக் குழுக்கள், சமூக பிரதிநிதிகள், பெண்கள் அமைப்புகள் ஆகியோரின் பங்களிப்பு தகுதி நிர்ணயத்தை நியாயமானதாக மாற்றும். மேலிருந்து கீழே வரும் முடிவுகள் பல நேரங்களில் நிலைமையின் உண்மையை பிரதிபலிப்பதில்லை.
நிவாரணம் என்பது ஒரு தற்காலிக உதவி மட்டுமே. உண்மையான இலக்கு பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீண்டும் தங்களைத் தாங்களே தாங்கிக்கொள்ளும் நிலையை அடைவதாக இருக்க வேண்டும். அதற்காக, மீட்பு மற்றும் மீள்கட்டமைப்பு திட்டங்களில் தகுதியானவர்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். இது நிவாரணத்தின் நீண்டகால அர்த்தத்தை உறுதி செய்கிறது.
முடிவாக, எல்லோருக்கும் நிவாரணம் அவசியமில்லை; ஆனால், உண்மையில் பாதிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் நியாயமான நிவாரணம் அவசியம். யார் தகுதியானவர்கள், யார் தகுதிபெற வேண்டும் என்பதற்கு தெளிவான, வெளிப்படையான, மனிதநேய அடிப்படையிலான அளவுகோல்கள் இருக்க வேண்டும். அதுவே சமூக நம்பிக்கையையும், நிவாரணத்தின் நியாயத்தையும் உறுதி செய்யும்.
✍️ — எம்.ரி.எம்
