டெங்கு: எண்களைத் தாண்டி எழும் தேசிய அவசரநிலை.!!!

இலங்கையில் டெங்கு நோய் மீண்டும் தீவிர அச்சுறுத்தலாக உருவெடுத்துள்ளது. ஆண்டுதோறும் பருவமழையுடன் டெங்கு அதிகரிப்பது வழக்கமான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டாலும், 2026 ஆம் ஆண்டில் பதிவாகியுள்ள நோயாளர்கள் மற்றும் உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கை இந்தப் பிரச்சினையை ஒரு சாதாரண பருவகால சுகாதார சவாலாக அல்லாமல், தேசிய அளவில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவசரநிலையாக மாற்றியுள்ளது. தேசிய டெங்கு கட்டுப்பாட்டு பிரிவு வெளியிட்டுள்ள அண்மைய தரவுகளின்படி, இதுவரை 82,011 பேர் டெங்கு நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதுடன், 61 உயிரிழப்புகளும் பதிவாகியுள்ளன. ஜூலை மாதத்தின் முதல் 26 நாட்களில் மட்டும் 26,636 புதிய நோயாளர்கள் பதிவாகியிருப்பது நோயின் வேகமான பரவலை வெளிப்படுத்துகிறது.

டெங்கு என்பது மருத்துவத் துறையின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூக, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நிர்வாகச் சவாலாகும். நகரமயமாக்கல் வேகமடைந்தாலும், கழிவு முகாமைத்துவம், வடிகால் அமைப்புகள், மழைநீர் மேலாண்மை மற்றும் சுகாதாரத் திட்டமிடல் ஆகியவை அதே வேகத்தில் முன்னேறவில்லை. இதன் விளைவாக, நுளம்புகள் இனப்பெருக்கம் செய்ய ஏராளமான இடங்கள் உருவாகின்றன. இந்த நிலைமையே டெங்கு பரவலுக்கான முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகும்.

கம்பஹா மாவட்டம் உள்ளிட்ட மேல் மாகாணத்தில் அதிகளவு நோயாளர்கள் பதிவாகியிருப்பது, மக்கள் அடர்த்தி மற்றும் நகர திட்டமிடலின் குறைபாடுகளுக்கிடையேயான தொடர்பை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. மக்கள் நெருக்கம் அதிகமுள்ள பகுதிகளில் ஒரே ஒரு அலட்சியமான சூழலும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கக்கூடிய அபாயத்தை உருவாக்குகிறது.

டெங்குவை கட்டுப்படுத்துவதில் சிகிச்சையை விட தடுப்பே மிகப் பெரிய ஆயுதமாகும். மருத்துவமனைகளில் படுக்கைகள் அதிகரிப்பதோ, மருந்துகள் கிடைப்பதோ மட்டும் இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வாக அமையாது. நோய் பரவுவதற்கு முன்பே அதன் மூல காரணிகளை அகற்றுவது மட்டுமே நீடித்த பலனை வழங்கும். அதற்காக அரசாங்கம், உள்ளூராட்சி அமைப்புகள் மற்றும் சுகாதார அதிகாரிகள் ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கைகளை ஆண்டு முழுவதும் முன்னெடுக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.

அதேவேளை, பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் எந்த தேசிய டெங்கு ஒழிப்பு முயற்சியும் வெற்றி பெற முடியாது. வீடுகள், பாடசாலைகள், அலுவலகங்கள், மதஸ்தலங்கள், கட்டுமானப் பகுதிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் கூடும் இடங்கள் அனைத்திலும் நுளம்புகள் இனப்பெருக்கம் செய்யக்கூடிய பாத்திரங்கள், பழைய டயர்கள், தேங்காய் சிரட்டைகள், பயன்படுத்தப்படாத பொருட்கள் மற்றும் மழைநீர் தேங்கும் இடங்கள் உடனடியாக அகற்றப்பட வேண்டும். வாரத்திற்கு குறைந்தது முப்பது நிமிடங்களாவது சுற்றுப்புறத்தை சுத்தப்படுத்தும் பழக்கம் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் பொறுப்பாக மாற வேண்டும்.

இன்றைய தகவல் தொழில்நுட்ப உலகில் டெங்கு கட்டுப்பாட்டிற்கும் நவீன தொழில்நுட்பங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. அபாயப் பகுதிகளை செயற்கைக்கோள் மற்றும் புவியியல் தகவல் அமைப்புகள் மூலம் வரைபடமிடுதல், நேரடி தரவு பகிர்வு, கைப்பேசி வழி எச்சரிக்கை அறிவிப்புகள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு அடிப்படையிலான முன்னறிவிப்பு முறைகள் போன்றவை நோய் பரவலை ஆரம்ப நிலையிலேயே கட்டுப்படுத்த உதவக்கூடியவை. இத்தகைய முயற்சிகள் அரசின் சுகாதாரக் கொள்கையில் முக்கிய இடம் பெற வேண்டும்.

டெங்கு விழிப்புணர்வு ஒரு பிரச்சாரமாக மட்டுமல்ல, ஒரு வாழ்வியல் கலாசாரமாக மாற வேண்டும். பாடசாலை மாணவர்களிடமிருந்து குடும்பங்கள் வரை ஒவ்வொருவரும் டெங்கு தடுப்பில் தங்களுக்கான பொறுப்பை உணர வேண்டும். நோய் பரவிய பிறகு அச்சப்படுவதைவிட, நோய் வராமல் தடுக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதே சிறந்த முதலீடாகும். ஊடகங்கள், சமூக அமைப்புகள், மதத் தலைவர்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் இந்த விழிப்புணர்வை தொடர்ந்து வலுப்படுத்த வேண்டும்.

டெங்கு ஒழிப்புப் போராட்டம் பருவமழை தொடங்கும் நேரத்தில் மட்டும் நினைவுகூரப்படும் நடவடிக்கையாக இருக்கக் கூடாது. அது ஆண்டு முழுவதும் நடைமுறையில் இருக்கும் தேசிய இயக்கமாக மாற்றப்பட வேண்டும். சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பது, பொதுச் சுகாதாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான முதல் படியாகும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும், ஒவ்வொரு தெருவிலும், ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் மற்றும் ஒவ்வொரு நகரத்திலும் பொறுப்புணர்வு உருவானால் மட்டுமே டெங்குவை நிரந்தரமாக கட்டுப்படுத்த முடியும்.

இன்று டெங்கு எண்கள் உயர்ந்து கொண்டிருப்பது வெறும் புள்ளிவிபரங்களின் அதிகரிப்பு அல்ல; அது நாட்டின் சுகாதார அமைப்பிற்கும், நிர்வாகத் திறனுக்கும், சமூகப் பொறுப்புணர்விற்கும் விடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரு தேசிய எச்சரிக்கையாகும். இந்த எச்சரிக்கையை நாம் இன்று உணர்ந்து செயலில் இறங்கினால், நாளைய தலைமுறைக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் டெங்கு அற்ற இலங்கையை உருவாக்குவது சாத்தியமாகும்.

✍ எம்.ரி.எம் —