பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தின் நிழலில்: இலங்கையின் நீதியும் அதிகாரமும் மீதான தொடரும் கேள்விகள்.!!!

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் அதிகாரம் பல சந்தர்ப்பங்களில் நீதியின் பெயரால் செயல்பட்ட போதிலும், அதன் பின்னணியில் ஒடுக்குமுறையின் முகத்தையே வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. ஆட்சியின் வசம் இருக்கும் சட்டங்கள், மக்களின் பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப்பட வேண்டிய நிலையில், சில காலங்களில் குறிப்பிட்ட சமூகங்களை கட்டுப்படுத்தும் கருவிகளாக மாறியுள்ளன. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் (PTA) அதற்கான முக்கிய எடுத்துக்காட்டாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் நோக்கில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்தச் சட்டம், நடைமுறையில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் சிறுபான்மை இனங்களை இலக்காகக் கொண்ட அடக்குமுறைக்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன. குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்கு பகுதிகளில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்களும் பின்னர் முஸ்லிம் சமூகமும் இதன் தாக்கத்தை தீவிரமாக அனுபவித்தனர்.

ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதலுக்குப் பின்னர் நாடு முழுவதும் நிலவிய அச்சநிலையும் மக்கள் மனங்களில் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியும், பலரின் பார்வையில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் தாண்டிய சமூக அடையாள அரசியலுக்கான சூழலாக மாற்றப்பட்டன. சிலரின் குற்றத்திற்காக முழு சமூகமே சந்தேகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்ட நிகழ்வுகள் பரவலாகப் பதிவானது.

ஆனால் இந்தக் கதை ஈஸ்டர் தாக்குதலோடு தொடங்குவதில்லை. அதற்கு முன்னரே, பல தசாப்தங்களாக ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் இளைஞர்கள் சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டு, நீண்டகாலம் குற்றப்பத்திரிகையின்றி தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர். பல குடும்பங்கள் தங்களின் பிள்ளைகள் எங்கே உள்ளனர் என்பதைக் கூட அறியாத வேதனையில் வாழ்ந்தன.

போருக்குப் பின்னரும் இந்த நிலைமையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்படவில்லை. நீதி விசாரணைகளின் தாமதம், வழக்குத் தாக்கல்களின் பற்றாக்குறை மற்றும் நீண்டகால தடுப்புக் காவல்கள் ஆகியவை மனித உரிமை விவாதங்களின் மையப்புள்ளியாக மாறின. PTA சட்டம் பாதுகாப்புக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையை இழந்துவிட்டதாக விமர்சகர்கள் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டினர்.

ஈஸ்டர் தாக்குதலுக்குப் பிறகு முஸ்லிம் சமூகத்தின் மீதும் இதே மாதிரியான சூழ்நிலை உருவானது. தாடி, தொப்பி, அபாயா போன்ற மத அடையாளங்கள் கூட சந்தேகக் கண்களில் பார்க்கப்பட்டன. பல வீடுகள், மதரஸாக்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் சோதனைக்குட்படுத்தப்பட்டன. அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தப்படும் சாதாரண பொருட்களே சில நேரங்களில் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களாக சித்தரிக்கப்பட்டன.

சமையலறைக் கத்திகள் முதல் பழைய கைப்பேசிகள் வரை சந்தேகப் பொருட்களாகக் காட்டப்பட்ட சம்பவங்கள் பொதுமக்கள் மத்தியில் அச்சத்தையும் அவநம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்தின. குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படாத நிலையிலும் பலர் நீண்டகாலம் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். இது சட்டத்தின் நோக்கமும் நடைமுறையும் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பியது.

அரசியல் மற்றும் தொழில்முறை துறைகளிலும் பலர் இலக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டன. முன்னாள் அமைச்சர் றிஷாட் பதியுதீன், மருத்துவர் டாக்டர் ஷாபி சிஹாப்தீன், கவிஞர் அஹ்னாஃப் ஜசீம் உள்ளிட்டோரின் வழக்குகள் தேசிய மட்டத்தில் பெரும் விவாதங்களை ஏற்படுத்தின. பின்னர் பல குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்றங்களிலும் விசாரணைகளிலும் நிலைநிறுத்தப்படாததாக வெளிப்பட்டன.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் கருத்துச் சுதந்திரம், கலைச் சுதந்திரம் மற்றும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் ஆகியவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை உரிமைகளாகும். எனினும் சில காலகட்டங்களில் இவ்வுரிமைகள் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாக மனித உரிமை அமைப்புகள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றன.

ஈஸ்டர் தாக்குதல் தொடர்பாக கைது செய்யப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் பின்னர் விடுவிக்கப்பட்டமை, சட்டத்தின் பயன்பாட்டை மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. குற்றச்சாட்டின்றி நீண்டகாலம் தடுப்பில் வைக்கப்பட்டவர்கள் சமூக, பொருளாதார மற்றும் உளவியல் ரீதியாக கடுமையான பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டுள்ளனர்.

இன்று ஈஸ்டர் தாக்குதல் தொடர்பான விசாரணைகள் புதிய பரிமாணங்களை நோக்கி நகரும் நிலையில், கடந்தகாலத்தில் அதிகாரத்தின் பெயரில் செயல்பட்ட பல தரப்பினரின் பங்குகள் மீண்டும் கேள்விக்குள்ளாகின்றன. உண்மைகள் வெளிப்படத் தொடங்கும் வேளையில், முன்னர் சட்டத்தின் கடுமையை ஆதரித்த சில சக்திகள் தற்போது அதே சட்டத்தின் விளைவுகளை எதிர்கொள்வதாக அரசியல் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

ஒரு சமூகத்தின் கண்ணீரை மற்றொரு சமூகத்தின் பாதுகாப்பாகக் கருதும் அரசியல் எப்போதும் தோல்வியடையும். நீதியும் பொறுப்புக்கூறலும் அனைவருக்கும் சமமாக அமைய வேண்டும். தமிழர்களாக இருந்தாலும், முஸ்லிம்களாக இருந்தாலும் அல்லது வேறு எந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அநீதிக்கு உள்ளான ஒவ்வொருவருக்கும் உண்மை மற்றும் நீதி கிடைப்பதே ஜனநாயகத்தின் வெற்றியாகும். அதிகாரம் மாறலாம்; ஆட்சிகள் மாறலாம்; ஆனால் நீதியின் அளவுகோல் அனைவருக்கும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வரலாறு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடமாகும்.